Październik 22 2017 13:43:07
O gminie
Informacje ogólne
Położenie
Mapa gminy
Samorząd
Dane teleadresowe
Władze gminy
Rada gminy
Jadnostki organizacyjne
Sołectwa
OSP
Informacje turystyczne
Warto zobaczyć
Szlaki turystyczne
Edukacja
Szkoły
Przedszkola
Biblioteki
Drogowa Inicjatywa Samorządowa
Drogowa Inicjatywa Samorządowa
Organizacje pozarządowe
Działające organizacje
Ważne informacje
Sport
Gminna Liga Halowa 2012 Gminna Liga Halowa 2011
PPWOW
Program Integracji Społecznej w Gminie Golub-Dobrzyń







POKL
Program Operacyjny Kapitał Ludzki w Gminie Golub-Dobrzyń







PRZEDSZKOLE
Przedszkole POKL







www.efs.gov.pl
Dokąd po pomoc ?
Dokąd po pomoc?
- punkt konsultacyjno-informacyjny dla doświadczjących przemocy mieszkańców gminy Golub-Dobrzyń
Aktywna Wieś

Kujawa
Największe obszarowo sołectwo gminy Golub-Dobrzyń, zajmujące powierzchnię 3602,8 ha. W 1998 r. zamieszkałe było przez 196 osób (gęstość zaludnienia 5,4 na km2 ). Wieś dzieli się na tzw. Dużą Kujawę i Małą Kujawę. Mała Kujawa to była osada młynarsko - karczmarska Motyka włączona w obręb Kujawy w 1874 r. Siedziba sołtysa znajdowała się jeszcze niedawno w Dużej Kujawie (obecnie w Konstancjewie), która składa się zaledwie z 4 gospodarstw. Mała Kujawa to 3 gospodarstwa. Oprócz Kujawy wsi do sołectwa należą następujące miejscowości: leśniczówka Bobrowisko, Konstancjewo - wieś, Mokry Las - wieś, Sortyka - osada oraz niezamieszkana obecnie była osada pomłynarska Kołat. W 1998 r. całe sołectwo zamieszkiwało 56 rodzin. W 2000 r. w Kujawie mieszkało 22 osoby. Wieś sołecka Kujawa położona jest tuż obok strugi zwanej od zdrobnienia nazwy wsi - Kujawka (inna nazwa występująca w starych ?ródłach - Stobnica lub Młynówka), na wysokości 85 m n.p.m., w obrębie X terasy nadzalewowej pradoliny rzeki Drwęcy. Odległość od centrum wsi do rzeki Drwęcy w prostej linii wynosi 2,5 km, odległość od siedziby gminy 12 km. Sołectwo Kujawa, ma oprócz największej powierzchni w gminie, również największą lesistość. 157 ha obszaru obecnego sołectwa zajmują grunty orne; 1,1 ha sady; 96,9 ha łąki; 199,5 ha pastwiska; 2967 ha lasy; 32,2 ha wody; 110 ha tereny komunikacyjne; 9,7 ha tereny zabudowane (osiedlowe); 14,3 ha tereny różne oraz 13,1 ha obejmują nieużytki. Grunty orne pod względem bonitacji w są bardzo słabe. Tylko 19,18 ha to grunty średniej klasy - IIIb-IVb. 135,21 ha ziemi ma bonitację sklasyfikowaną od V do VI klasy. W 1998 r. w sołectwie było tylko 12 gospodarstw indywidualnych. Za wyjątkiem jednego są to gospodarstwa w większości małe, obejmujące tylko do 10 ha wielkości. W tym czasie tylko 18 osób prowadziły działalność pozarolniczą. Pięć z nich trudniło się działalnością handlową, zaś trzynaście posiadało jakiś zakład produkcyjne. Polska nazwa wsi znana jest już w I poł. XVII w. (1620 - Kuiawa). Nie uległa ona znacznej zmianie podczas zaboru niemieckiego do roku 1894, kiedy to starą, polską nazwę zastąpiono niemiecką Kamenzdorf (1943 - Kamenzdorff), istniejącą do 1920 r. i przez krótki czas podczas okupacji. Nazwą "Kujawa" określano miejscowości położone na piaszczystych wydmach zwanych "kujawami". Jednak, w tym wypadku, etymologia nazwy interesującej nas wsi ma inne podłoże. Nie wywodzi się ona od piaszczystej wydmy - kujawy, lecz od nazwiska burmistrza golubskiego Kujawy, pochodzącego najprawdopodobniej ze wsi Kujawa koło Ciechocina. Najstarszy ślad pobytu człowieka w Kujawie pochodzi z epoki pradziejowej. Znaleziony przez archeologów fragment ceramiczny, nie pozwolił jednak na ściślejsze ustalenie jaka kultura go wytworzyła. Następne ślady bytności ludzkiej mamy tu z epoki wpływów rzymskich, z wczesnego cesarstwa. Jest to znalezisko lu?ne, które odnotował w swoim dziele dotyczącym zabytków prehistorycznych prowincji Zachodnie Prusy w 1887 r. znany archeolog, A. Lissauer. Podczas czyszczenia ze szlamu stawu młyńskiego, na głębokości 6-8 stóp znalazł denar wybity za cesarza rzymskiego Antonina Prusa. Posiadał go sekretarz leśny o nazwisku Hermann z miejscowości Kleine Lutau. Znalezisko to ma jednak małą wartość naukową ze względu na to, że moneta ta mogła znale?ć się w stawie lub miejscowości przypadkowo, np. w wyniku zagubienia, przez osobę przebywającą koło młyna w XIX w. Pó?niejsze ślady działalności ludzkiej pochodzą z epoki nowożytnej i związane są z istniejącą tu od końca XVI w. osadą młyńską. Być może znajdują się tu jakieś inne zabytki prehistoryczne sądząc po odkryciach w okolicznych osadach, ale obserwację utrudniają porastające tutejszy obszar duże kompleksy leśne Nadleśnictwa Golub-Dobrzyń. Jak to już wyżej zaznaczyliśmy, wieś Kujawa bierze swój początek, podobnie jak inne osady położone wzdłuż strugi Kujawka, z pobudowanego nad jej brzegami młyna wodnego. W roku 1587 ówczesny starosta golubski, Krzysztof Kostka, zezwolił na pobudowanie obok innego młyna zwanego Motyka (wzmiankowany już w 1437-38 i 1570 r.), drugiego młyna wodnego burmistrzowi golubskiemu o nazwisku Kujawa. Prawdopodobnie jest to Jan Kujawa, występujący często na kartach ówczesnych akt miasta Golubia (25 lutego 1594 r. wzmiankowany w księdze ławniczej z 1591-1599, sygn. 6, s. 33, jako urzędujący burmistrz, jego żona miała na imię Joanna). Od jego nazwiska poczęto nazywać miejscowość. Za poniesione nakłady finansowe uzyskał Kujawa trzy lata wolnizny od wszelkich ciężarów. Po jej upływie miał dawać rokrocznie starostwu 1 łaszt żyta oraz 2 utuczone świnie (tzw. "wieprzowe"). Poza tym miał opłacać podatek od roli młyńskich, zwany "morgowe", wynoszący 2 floreny polskie. 16 listopada 1620 r. zapiska w księdze ławniczej miasta Golubia podaje, że należący formalnie do skądinąd nieznanego Andrzeja Młynarza ("Mollitor") oraz jego żony o imieniu Katarzyna młyn Kujawa był zastawiony na poczet pożyczki w wysokości 150 florenów polskich u niejakiego młynarza Szymona Smoleńskiego. Andrzej Młynarz wraz ze swą małżonką poza zobowiązaniem spłaty długu do św. Marcina 1622 r. zapisali w aktach, że po jego dokonaniu prawnym właścicielem młyna stanie się zastawnik Szymon Smoleński, który zostanie zgodnie z ówczesnym "intromitowany" (wprowadzony w possesję) po uiszczeniu długu. Mamy także wzmiankę z tych samych akt z 14 stycznia 1625 roku zamieszczoną w aktach sądowych miasta Golubia, że młyn należał już wtedy do młynarza Jędrzeja (Andrzeja) Kostocza. Był on winny mieszczaninowi golubskiemu Grzegorzowi Rze?nikowi znaczną wówczas sumę, tzn. 400 florenów polskich, za które można było kupić średniej wartości dom w mieście, i to w najatrakcyjniejszym miejscu, czyli w rynku. Jako rękojmię wypłaty Rze?nik miał u siebie przywilej starościński na młyn Kujawa. W dniu 4 sierpnia 1630 r. wzmiankowany jest młynarz z Kujawy o imieniu Andrzej oraz młynarz Szymon Smolnik z Hameru i Krzysztof z młyna Skępskiego (Słuchajskiego), którzy "...za dozwoleniem..." wojewody chełmińskiego (1626-1643) i starosty golubskiego, opiekującego się starostwem golubskim i brodnickim w czasie najazdu szwedzkiego w latach 1628 - lato 1631, Melchiora "Weissera" (Weihera) koszta włożone w odbudowę Młyna Lisewskiego zniszczonego podczas pierwszej wojny szwedzkiej. Zrobili to na prośbę Doroty młynarzowej z Lisewskiego Młyna, która chciała sprzedać młyn młynarzowi Adama Pulkowskiego z młyna Kałdunka koło Skępska. Podczas potopu szwedzkiego młyn ulega zniszczeniu. Jeszcze w 1664 roku akta polustracyjne starostwa golubskiego wspominają, że stał on pusty. Jest pusty również podczas nieco po?niejszej wizytacji biskupiej dokonanej w okolicach Golubia w latach 1667 - 1672. W tej ostatniej mamy pierwszą wzmiankę, że młyn przynależał do parafii w Łobdowie. W 1664 roku wzmiankowany jest staw rybny obok młyna - nie zastawiony. Przed wybuchem wojny ze Szwedami dawał on dochód w postaci 600 sztuk ryb ( tj. 10 kop ). W 1722 roku przekazał puste i opuszczone miejsce po byłym młynie, o obszarze 800 morgów, podczaszy Wielkiego Księstwa Litewskiego Józef Domochow szlachcicowi o nazwisku Madkowicz. Ten jednak nie był w stanie zagospodarować terenu, bo już 10 lipca 1746 roku puste miejsce po młynie nadal ówczesny starosta golubski Stanisław Wessel Janowi Machowieckiemu. Nadanie to, zgodnie z ówczesną praktyką, zatwierdził w Warszawie dnia 31 grudnia 1748 roku król polski August III. Machowiecki za nadanie został zobowiązany do oddawania rokrocznie do zamku golubskiego 40 korców żyta miary golubskiej lub jego substytut w pieniądzu (w 1765 roku było to 80 florenów - 1 korzec wart 2 floreny), opłacania "morgowego" od ról młyńskich oraz do tuczu świń. W 1765 roku w osadzie znajdowały się następujące budynki: duże chałupy, stodoły, szopy, stajnia w szachulec, chałupa w szachulec dla dwojga mieszkańców, czyli dla czeladzi pracującej w młynie oraz chlewik, młyn wodny w dobrym stanie stojący "na zdrojach" zbudowany techniką budowlaną w szachulec i pokryty dachem z desek, które zwano dranicami. Ziemia wokół młyna była, według opinii lustratorów, ,piaszczysta". Inwentarz żywy właściciela osady wynosił 5 wołów, 5 koni, 5 krów i 3 jałowięta. W 1772 roku podczas przejmowania tego terenu przez władze pruskie, młynarzem we wsi był dalej Machowiecki. Wg katastru fryderycjańskiego mieszkało w osadzie 15 osób, w tym 9 mężczyzn, resztę stanowiły kobiety. Poza młynarzem, który, zdaje się, nie miał własnej rodziny, osadę zamieszkiwały dwie rodziny chałupnicze. Wykaz gospodarczy dla Amtu golubskiego, któremu podlegał młyn od 1772 roku, sporządzony w miejscowości 28 marca 1780 roku podaje, że właścicielem wodnego młyna o jednym kole napędowym był Johann Machholtz. Kamienie młyńskie pochodziły jeszcze z polskich czasów, były wykonane z kamienia oprowadzonego, obrobionego następnie przez wytwórnię znajdującą się w Grudziądzu. W 1789 roku obszar osady wynosił 2 łany 7 morgów 163 ruteny magdeburskie. Osada miała 4 domy mieszkalne. Natomiast w przeciwległej osadzie-rumunku o nazwie Pod Kujawa, leżącym po drugiej stronie Strugi Kujawka, były 3 zamieszkałe domy. W 1795 roku obszar osady wynosił 1 włókę chełmińską. Do dobra należała rozciągająca się w jednym z meandrów rzeki Drwęcy łąka zwana "Kujawka", odseparowana od Kujawy majątkami Hamer i Józefat. Obszar łąki według katastru w 1891 roku wynosił 4,2 ha. Według spisu młynów należących do Amtu golubskiego z 17 czerwca 1803 roku w osadzie znajdował się 1 młyn do mielenia zboża o jednym kole wodnym, a od 1792 roku wzmiankowany jest już młyn tartaczny. W 1820 roku osadę zamieszkiwało 21 osób w 3 dymach. Spis młynów z 10 lipca 1824 roku podaje, że obszar osady wynosił 67 morgów 136 rutenów magdeburskich, znajdował się w niej młyn wodny oraz tartak. Do obwodu młynarskiego obsługiwanego przez młyn Kujawa należały wsie Kujawa i Pod Kujawa, Karczewo i Pod Karczewo, Wielkie Pułkowo, Za Pułkowo oraz Przy Motyka. 11 grudnia 1829 roku w osadzie przeprowadzono uwłaszczenie i separację gruntów. Ówczesny młynarz otrzymał na własność, zapewne za wyjątkiem młyna, połowę dotychczasowych gruntów. Na drugiej połowie majątku władze państwowe osadziły 13 nowych kolonistów. Na pastwisko sprzedały im władze rejencyjne z Kwidzyna moczary o obszarze 21 morgów 85 rutenów, za corocznym czynszem wynoszący 9 talarów 16 srebrnych groszy. Do 1846 roku młynarz Macholz oraz jego poprzednicy posiadali bliżej nieokreślony serwitut wypasu inwentarza żywego na łąkach znajdujących się w lasach królewskich. Od tego roku mógł bez przeszkód wypasać tylko 14 sztuk dużego bydła, 6 sztuk młodego bydła oraz 200 sztuk owiec. W roku 1843 osady Kujawa oraz Pod Kujawa próbowano wraz z innymi osadami młynarskimi Zawada, Kołat, Przeszkoda, Suwała oraz karczmą Motyka i rumunkiem Przy Motyka połączyć z gminą wiejską Mokry Las. Do połączenia nie doszło, gdyż właściciele wymienionych osad solidarnie zaprotestowali do Nadprezydenta prowincji Zachodnie Prusy, który anulował decyzję władz rejencyjnych. Najprawdopodobniej przed 8 pa?dziernika 1851 r. zakończyło się w Kujawie uwłaszczenie, ponieważ w zachowanym protokole do księgi hipotecznej (czystopis się nie zachował) mamy wzmiankę o "Ablösungrezess". Być może młynarz wówczas otrzymał młyn na swą wyłączną własność za roczną rentę ("Domainenrente") na rzecz dotychczasowego formalnego właściciela osady - państwa pruskiego w wysokości 32 marek, którą musiał spłacać przez kolejne 40 lat. W 1851 r. przyłączono do gruntu młyńskiego Kujawa rumunek Pod Kujawa. Zaś siedem lat pó?niej, 23 marca 1858 r., dołączono inny rumunek zwany Przy Motyka. E. Jacobsohn w swym znanym dziele statystycznym dotyczącym rejencji kwidzyńskiej podaje, że w 1868 r. dobro młyńskie Kujawa rozciągało się na przestrzeni 576, 84 morgów magdeburskich. Na jego gruncie stało 14 budynków, w tym 4 mieszkalne. Miejscowość zamieszkiwało wówczas 47 mieszkańców, w tym 17 ewangelików i 30 katolików. Ewangelicy zamieszkujący Kujawę należeli do parafii ewangelickiej w Golubiu, katolicy zaś do parafii w Łobdowie. Dzieci natomiast uczęszczały do pobliskiej szkoły w Hamerze. 12 maja 1874 r. dołączono do dobra młyńskiego Kujawa-młyn pobliski grunt ze stojącą na nim karczmą o nazwie Motyka (w 1880 roku liczyła ona 54 ha obszaru). Koło tej karczmy już w średniowieczu funkcjonował młyn wodny o niemieckiej nazwie "Obermühle" ("Górny Młyn"). W pó?niejszym czasie młyn ten nosił nazwę Motyka (1570 r.). Uległ on zniszczeniu podczas pierwszej wojny szwedzkiej 1626-29. Na jego miejscu pobudowano karczmę wzmiankowaną po raz pierwszy w 1765 r. W 1880 roku, wg J. Ziółkowskiego, majątek młyński rozciągnął się na przestrzeni 154,29 ha, z tego 126,13 ha to grunty orne, 23,49 ha łąki, 2,13 ha nieużytki, 2,54 ha wody. Majątek dawał jego właścicielowi czysty roczny dochód wynoszący 822 marki. Oprócz młyna drugim zakładem przemysłowym była cegielnia. Dochód majątkowi przynosił również gospodarczy chów bydła oraz wypas i tucz owiec. W latach 1885 - 1888 Kujawa wraz z Motyką rozciągała się na powierzchni 201 ha, w tym 181 ha z ornej, 15 ha łąk, liczyła 8 budynków mieszkalnych, 13 gospodarstw, 59 mieszkańców ogółem, w tym 29 mężczyzn i 30 kobiet, 16 ewangelików i 43 katolików. Dzieci uczęszczały nadal do szkoły w Hamerze, urząd stanu cywilnego dla Kujawy znajdował się w Oberförsterei Gollub (Konstancjewo ). W 1887 roku jako pierwszy majątek ziemski w powiecie wąbrzeskim wykupiła Kujawę, powstała w dniu 26 kwietnia 1886 r. z inicjatywy kanclerza Bismarcka, Prusko - Królewska Komisja Osiedleńcza z siedzibą w Poznaniu, której głównym celem miało być rozszerzanie niemczyzny na terenach o przewadze ludności polskiej poprzez wykupywanie z jej rąk wielkiej własności, parcelacja wykupionego obszaru, a następnie osiedlenie kolonistów niemieckich wyznania ewangelickiego. Do 1890 roku Komisja rozparcelowała w Kujawie ok. 57 ha byłego majątku. Osadę rozparcelowano na 9 osad - parcel, na których powstały silne gospodarstwa bauerskie. Z reszty majątku o obszarze 148, 2882 ha, Komisja Osiedleńcza wydzieliła część o obszarze 83, 8878 ha, na której leżały główne zabudowania byłego majątku wraz z młynem wodnym, i sprzedała ją osobnym kontraktem rentowym zawartym w dniu 24 czerwca i 25 lipca 1889 roku wraz z zaciągniętą u niej pożyczką w wysokości 2500 marek z terminem spłaty do 1916 r. rolnikowi Emilowi Krenzowi i Paulinie z domu Küstmann (pełnoprawnymi właścicielami stali się oni nieco pó?niej, bo 19 grudnia 1893 r.). Pod względem użytkowania przejęty przez małżonków Krenz obszar obejmował 52,3820 ha ziemi ornej, 7,7080 ha ląk (wraz z ląką naddrwęcką w Józefacie o nazwie "Kujawka" i obszarze 4,2490 ha),- 17,4110 ha pastwisk, 2,5480 ha wody wraz z stawem młyńskim, 1,0276 ha ogrodów oraz 0,9460 ha terenów zabudowanych z podwórzami. Budynki dobra młyńskiego, które przejął Krenz to dom mieszkalny z przybudówką służącą za kuchnię o wartości 180 talarów, stodoła, spichrz z oborą na bydło i konie, remiza na powozy, świniarnia, ku?nia, dwie inne obory z młynem wodnym o wartości 60 talarów, dwie chałupy komornicze dla czeladzi pracującej w młynie - jeden o wartości 60 talarów, drugi zaś 45 talarów. Po śmierci Krenza, jego żona wraz ze swym pięciorgiem dzieci, za przyzwoleniem Komisji Osiedleńczej z dnia 16 czerwca 1898 r. dyspozytorki praw zwierzchnich do całej osady, sprzedała swą część byłej osady młynarskiej Kujawa kontraktem kupna - sprzedaży zawartym 5 grudnia 1897 r. za cenę 26 840 marek (grunt) oraz 500 marek za żywy i martwy inwentarz oraz za przejęcie zobowiązań rentowych (pożyczki) w wysokości ogółem 6700 marek Hermannowi Tilzowi. Do czasu opuszczenia osady przez dotychczasową właścicielkę Tilz zobowiązał się do dostarczania jej do dnia 1 maja 1898 r. deputatu w postaci naturalii. Młyn prowadził Tilzowi młynarz Alois Beyer z Golubia, który w 1900 r. kupił sobie 23 - hektarowe gospodarstwo na terenie Kujawy. 28 grudnia 1903 r. dobro młyńskie przejął posiadacz ziemski Emil Steinbach i Eliza z domu Wittig pochodzący z miejscowości Orle powiat Kosczmin(?) (Koschmin - Ko?minek?). 26 marca 1907 r. Steinbach przystąpił do programu "umocnienia niemczyzny" na warunkach ustawy z 24 czerwca 1889 r.. Nie mógł odsprzedawać swej nieruchomości w całości lub części osobom, których język był inny niż niemiecki, za co uzyskać mógł korzystne pożyczki za pośrednictwem banku związanego z Komisją Osiedleńczą. 29 listopada 1910 r. Steinbach zamienił się swoją posesją liczącą 83, 8875 ha z restauratorem Richardem Rompfem na grunt i wyposażoną kompletnie restaurację znajdującą się w miejscowości Kolmar w Poznańskiem. Grunty w Kujawie wyceniono podczas zamiany na 68 000 marek, zaś budynki, martwy i żywy inwentarz na 22 000 marek. Restauracja i grunt w Kolmar wyceniono na 85 500 marek. Rompf musiał więc do 1 kwietnia uregulować różnicę w wartości obu majątków. 14 czerwca 1911 r. w Gdańsku Rompf sprzedał niedawno pozyskaną przez siebie nieruchomość w Kujawie bez zasiewków, które mógł zebrać do 1 listopada 1911, za 70 560 marek wraz z wszystkimi obciążającymi grunt długami i zobowiązaniami Królewsko - Pruskiemu Zarządowi Lasów ("Forstverwaltung"). Zarząd Lasów przekazał następnie Kujawę pobliskiemu Nadleśnictwu Golau (Konstancjewo) 15 grudnia 1911 r. W tym dniu Królewski Nadleśniczy z Konstancjewa, Weber, w obecności burmistrza golubskiego Meinhardta związanego (przedstawiciel) związanego z Komisją Osiedleńczą niemieckiego banku państwowego o nazwie "Deutsche Bauernbank für Westpreussen" z Gdańska przedstawił spłatę na rzecz pomienionego banku z Gdańska wszystkich dziewięciu dotychczas nie spłaconych długów na rzecz Bauernbanku na łączną sumę w wysokości 45 350 marek na rzecz wyżej wymienionego Bauernbanku. Fiskus leśny dokupił jeszcze w czerwcu i lipcu w Kujawie i Motyce trzy parcele chałupnicze ("Käthnerstelle"), dwie w Motyce i jedna w Kujawie oraz jedno gospodarstwo bauerskie ("Bauer-Ansiedlerstelle") w Kujawie. Gospodarstwa te liczyły ok.. 30 ha ogólnej powierzchni. Grunt Kujawa - młyn przejęty przez Nadleśnictwo obejmował swym zasięgiem 83 ha. W przejętych przez siebie budynkach Nadleśnictwo urządziło dla swych pracowników mieszkania deputatowo-slużbowe ("Dienstwohnungen"). Już nieco wcześniej, bo w 1890 r., Nadleśnictwo Gollub przejęło 11 - hektarowe gospodarstwo w Kujawie, które jednak odsprzedało w sierpniu 1908 r. niemieckiemu rolnikowi. Po parcelacji osady przez Komisję Osiedleńczą w 1894 r. utworzono, zgodnie ze zwyczajem stosowanym przez tę instytucję, nową gminę wiejską ("Landgemeinde") z własnym samorządem, na którego czele stał sołtys. Nowej gminie nadano niemiecką nazwę - "Kamenzdorf", zapewne z inicjatywy powstałej w dniu 3 listopada 1894 r. organizacji "Towarzystwo dla Popierania Niemczyzny w Marchii Wschodniej". Organizacja była najlepiej znana wśród Polaków pod nazwą "Hakata" od początkowych liter w nazwiskach trzech założycieli. Do głównych zadań Hakaty poza inicjowaniem, często bez uzasadnienia historycznego, czego jaskrawym przykładem jest właśnie Kujawa, zmiany starych polskich nazw toponimicznych, było przede wszystkim umacnianie żywiołu niemieckiego przez popieranie kolonizacji niemieckiej i niemczyzny na zachodnich ziemiach polskich, zwalczanie wszelkimi sposobami polskiej aktywności gospodarczej, politycznej, społecznej i kulturalno-oświatowej, inspirowanie rządu pruskiego w kierunku wydawania antypolskich ustaw itp. Nowa gmina wiejska Kamenzdorf obejmowała swym zasięgiem w 1895 r. wraz z włączoną doń w 1874 r. Motyką 205 ha obszaru. W 1901 r. mamy wzmiankę o karczmie-zaje?dzie w Kujawie (zapewne na miejscu karczmy Motyka), którą prowadził Niemiec Ernst Weidner. W 1905 roku gmina liczyła już 207,9 ha, 13 budynków mieszkalnych, 20 gospodarstw mających 2 i więcej członków, 89 mieszkańców, 42 mężczyzn i 47 kobiet, 54 ewangelików - Niemców, 35 katolików (30 z nich to Polacy, 1 Niemiec oraz 4 "innych narodowości niemieckiej i innego języka"). W 1910 roku gmina Kamenzdorf to 163,2 ha powierzchni, 10 budynków mieszkalnych, 1 gospodarstwo (w tym 2 jednoosobowe), 61 mieszkańców ogółem, w tym 31mężczyzn i 30 kobiet, 54 Niemców - ewangelików, 6 Polaków- katolików. Na podstawie jednego z punktów traktatu wersalskiego z 28 czerwca 1919 roku dającego nowo powstałemu państwu polskiemu prawo przejmowania wszelkiej byłej własności należącej do państwa pruskiego, część byłej osady młynarskiej należącej do Zarządu Lasów przejęło państwo polskie. W 1922 roku utworzono z niej prawdopodobnie wraz z leśnictwem Mokry Las leśnictwo o nazwie Kujawa. W 1921 roku ogólnonarodowy spis powszechny podał, że w leśnictwie było 6 domów mieszkalnych. Mieszkały w nich 62 osoby, w tym 37 osób to mężczyzni, zaś 25 osby to kobiety. 7 osób wyznawało religię rzymsko-katolicką, zaś 55 ewangelicyzm. 16 mieszkańców przyznało się do narodowości polskiej, 46 do niemieckiej. Być może weszły do tego leśnictwa przejęte przez Nadleśnictwo Golau (Konstancjewo) gospodarstwa chałupnicze nabyte w 1908 roku i przeniesione do obszaru dworskiego Konstancjewo. W 1921 roku gmina wiejska Kujawa w wójtostwie Konstancjewo liczyła 8 budynków mieszkalnych, 55 ludności, 31 mężczyzn i 24 kobiety, 15 rzymsko - katolików, 40 ewangelików, 23 narodowości polskiej, 32 niemieckiej. W 1933 roku wieś włączono do gminy Wrocki, tworząc z niej gromadę Kujawa, do której oprócz wsi Kujawa weszły byłe obszary dworskie Hamer, Józefat oraz Kołat. W 1943 r., za okupacji hitlerowskiej Kujawa należała do obwodu urzędowego w Podzamku Golubskim (Schloss Golau). Gmina wiejska Kujawa obejmowała wtedy 965,15 ha, 49 domów mieszkalnych i 262 mieszkańców. Udało się ustalić, że w gospodarstwie Niemca Damerau w Kujawie, pracowała jedna Polka na robotach przymusowych. Po odejściu Niemców, Dameraua zamordowali Polacy, którzy mianowali się milicjantami. Je?dzili oni po okolicach, dokonując gwałtów, rabunków i morderstw na ludności niemieckiej. Od 1950 roku Kujawa należała do Gromadzkiej Rady Narodowej we Wrockach. przyłączono, zarazem likwidując ją, gromadę Konstancjewo. W tym samym roku odpadło od gromady Kujawa 20 ha leżących pomiędzy lasem konstancjewskim, a miejscowością Lisak. W 1954 r. zlikwidowano gromadę Kujawa, przyłączając ją do gromady Konstancjewo. Od 1933 do 1956 roku miejscowość leżała w powiecie brodnickim, a od 1956 do 1973 roku w powiecie Golub - Dobrzyń. Od 1972 roku sołectwo Kujawa należy do gminy Golub- Dobrzyń.
Odpady komunalne

BIP
Strona Biluletynu Informacji Publicznej Gminy Golub-Dobrzyń







Ostatnie artykuły
· Harmonogram odbioru ...
· Terminy odbioru popi...
· Sprawozdanie z konsu...
· Termin odbioru popio...
· Sprawozdanie z konsu...
Dziennik Ustaw

Monitor Polski

LGD Dolina Drwęcy
Lokalna Grupa Działania Dolina Drwęcy


Szpital Powiatowy

Ośrodek Chopinowski

Chopin Bus

Wygenerowano w sekund: 0.11 2,802,155 unikalne wizyty